"Γυναίκες που αγαπούν πολύ"
► Στους φόνους που διέπραξαν οι Φρατζής και Βαγιωνής, το κοινό στοιχείο της βίας υπήρχε σε μακρόχρονη βάση στη σχέση και των δύο, με τα αντίστοιχα θύματά τους. Άλλοτε σαν παιχνίδι, άλλοτε σαν καθημερινή ζηλότυπη συμπεριφορά. Ξεπέρασαν τα όρια ή έτυχε να τις σκοτώσουν;
► Η κυρία Κατερίνα είπε ότι ο Θεός την λυπήθηκε, πήρε κοντά του τον άντρα της ο οποίος έπινε και την κτυπούσε από τότε που παντρεύτηκαν, «ο καλός Θεός» την άφησε να ζήσει ευτυχισμένη μόνη της με τα παιδιά της. Κακοποίηση δεν αναφέρθηκε ποτέ.
► Η Ράνια, αναφέρει δύο γάμους και δύο σοβαρές σχέσεις, που κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν οι καθημερινές ρήξεις, λεκτικές επιθέσεις, απειλές και μειώσεις. Η μόνη απώλεια που παραδέχονται είναι τα αντικείμενα που σπάνε και οι δύο στους ατέλειωτους καυγάδες τους. Κακοποίηση δεν αναγνωρίστηκε από κανέναν τους.
► Η Αλίκη γέρνει και χαϊδεύει στοργικά τον ετοιμοθάνατο σύζυγό της (ανεπάρκεια νεφρών και πτώση ζωτικών οργάνων). Οι συγγενείς του την κατηγορούν ότι έγινε αλκοολικός εξαιτίας της επειδή μάλωνε μαζί της. Οι γείτονες τον κατηγορούν για αλκοολισμό και σωματική κακοποίηση της γυναίκας του. Οι συγγενείς διαψεύδουν την κακοποίηση με το επιχείρημα του ότι: αν η γυναίκα είχε φάει ξύλο θα είχε φύγει, αφού έμεινε σημαίνει ότι ο άντρας της δεν την άγγιξε ποτέ. Κακοποίηση δεν αναφέρθηκε και η ίδια δεν το παραδέχεται.
H βία υπάρχει σε πολλές σχέσεις, δύσκολα αναγνωρίζεται, δύσκολα ομολογείται. Είναι μία κατάσταση που καλύπτεται τόσο από τους θύτες όσο και από τα θύματα. Για να φτάσει να γίνει γνωστή μία κακοποίηση, θα πρέπει να συμβεί κάτι που θα σπάσει το απόρρητο των οικογενειακών μυστικών, θα πρέπει να συμβεί κάτι που θα κάνει τα άτομα να ξεπεράσουν τη ντροπή της δημοσιοποίησης της ιδιωτικής τους ζωής. Αυτό τοκάτι είναι το σημείο που κάποιος θα φοβηθεί ότι ο άλλος μπορεί και να τον σκοτώσει.Η κοινωνία επιτρέπει την κακοποίηση. Οι θύτες ξέρουν ότι μπορούν και τα θύματα είναι δύσκολο να αντιδράσουν. Η κοινοποίηση επιφέρει διασυρμό και αποδοχή αποτυχίας. Αλλά ούτε και μετά την κοινοποίηση η πολιτεία προστατεύει τα θύματα.Μήπως ο κύκλος της βίας από την ώρα που αρχίζει, τελειώνει οριστικά μόνο με ένα θάνατο; Η ερώτηση με τρομάζει. Το ίδιο και η βία ανάμεσα στο ζευγάρι.
- Η ύπαρξη βίας σαν τρόπος επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι κάτι που απλά μπορεί να «τύχει» στον καθένα από εμάς;
- Ήμασταν τελείως ανυποψίαστοι πριν την εκδήλωση της σωματικής βίας;
- Γιατί δεν θεωρούμε βία τους διαπληκτισμούς, τις λεκτικές επιθέσεις και μειώσεις;
- Δεν έχουμε καμία επιλογή μετά την εμφάνιση της βίας;
- Τελικά έχουμε ευθύνη και αν ναι τότε ποια είναι αυτή;
H απάντηση που επιδέχονται αυτά τα ερωτήματα δυστυχώς -αλλά και ευτυχώς για εμάς- δεν είναι μόνο μία. Ανάλογα με τη θεωρία που απαντά, διαφοροποιούνται τα αίτια και οι λύσεις που δίνονται. Δυστυχώς «οι απόψεις είναι πολλές» πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει μαγική συνταγή για τη λύση αυτού του προβλήματος. Ευτυχώς «οι απόψεις είναι πολλές» πράγμα που σημαίνει ότι κάποια μας ταιριάζει και μπορεί να δουλέψει για εμάς.
Στο δίλημμα του τι επιλέγει να κάνει μια γυναίκα που υφίσταται βία από τον σύντροφό της, ανεξάρτητα με όσα γράφονται δικαιολογώντας την παραμονή της σαν αδυναμία επίκτητη ή κοινωνικο-οικονομικά αδύνατη και ανεξάρτητα αν θεωρητικοποιείται η παραμονή της σαν επιβιώσασα μέχρι να καταφέρει να σχεδιάσει μία καλή και συμφέρουσα αποχώρηση, ανεξάρτητα επίσης με τον υπαρκτό πάντα κίνδυνο να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, θα μου επιτρέψετε να είμαι απόλυτη σε αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να κάνει: απλά να φύγει .
Ο προβληματισμός μου κινείται στην περιοχή της αποφυγής των εν δυνάμει βίαιων σχέσεων. Μπορούμε να τις αποφύγουμε; Είτε διαλέγοντας κατάλληλους συντρόφους, είτε βάζοντας κατάλληλα όρια στη διαπροσωπική συμπεριφορά του ζευγαριού, είτε απλά φεύγοντας; Είμαστε ικανές να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας και να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες;
Το βιβλίο που διάλεξα να σας παρουσιάσω ασχολείται με την επιλογή ακατάλληλων συντρόφων και με τους λόγους παραμονής μιας γυναίκας σε ακατάλληλες σχέσεις. Αν καταφέρουμε να καταλάβουμε τους μηχανισμούς που εμπλέκονται καθώς και την δική μας προσωπική συμμετοχή, ίσως καταφέρουμε να προσεγγίσουμε από διαφορετική πλευρά την εκδήλωση της βίαιης συμπεριφοράς μέσα σε μία δυσλειτουργική σχέση. Έτσι ίσως να μπορέσουμε να δώσουμε μία πρώτη διέξοδο στο απελπισμένο ερώτημα του αν η βία σε μία σχέση τελειώνει οριστικά μόνο με έναν θάνατο. Πριν τον σκοτώσουμε ή σκοτωθούμε, ας ακούσουμε μία άποψη για τις αιτίες δημιουργίας ακατάλληλων σχέσεων και τους λόγους παραμονής μας σε αυτές.
- Όμως γιατί τόσες γυναίκες επιμένουν να αγαπούν λάθος άντρες ;
- Γιατί προτιμούν και επιλέγουν να κάνουν σχέση με προβληματικούς, απόμακρους κυκλοθυμικούς και αδιάφορους άντρες, άντρες που δεν δένονται συναισθηματικά, που είναι ερωτευμένοι με τη δουλειά τους, εθισμένοι σε ουσίες ή σε άλλες σχέσεις, άντρες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αγάπη τους;
- Γιατί αδιαφορούν για τους «σωστούς» άντρες θεωρώντας τους «βαρετούς»;
- Γιατί παραμελούν τα ενδιαφέροντα και τους φίλους τους και αφοσιώνονται σε «εκείνον»;
- Γιατί πανικοβάλλονται όταν σκεφτούν ότι δεν θα αγαπηθούν; Γιατί όταν είναι χωρίς αυτόν νοιώθουν άδειες και όταν είναι μαζί του υποφέρουν;
Επειδή αυτές οι γυναίκες «αγαπούν πολύ» και μέσα από την συμπεριφορά τους επιζητούν να αγαπηθούν με τον καλύτερο τρόπο. Παρά τον πόνο και τη δυσαρέσκεια που βιώνουν οι ίδιες στις σχέσεις τους αυτές, οι γυναίκες που τις ζουν, πιστεύουν πως έτσι πρέπει να είναι μία σωστή σχέση .
Η ΕΠΙΛΟΓΗ μιας τέτοιας σχέσης
Παρομοιάζοντας τη σχέση με ένα ταγκό, θα μπορούσαμε να δούμε ότι τόσο στον χορό όσο και στην δημιουργία μιας σχέσης είναι απαραίτητη η ενεργή θέληση και των δύο μελών του ζευγαριού. Ο δεσμός που δημιουργεί μία γυναίκα με έναν άντρα, δεν είναι από σύμπτωση ή από τύχη. Υπήρξε επιλογή έστω και ασυνείδητη. Στην αρχή της γνωριμίας του κάθε ζευγάρι εκπέμπει και λαμβάνει μία σειρά από σήματα. Υπάρχουν λοιπόν συγκεκριμένα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά στα μηνύματα που ανταλλάσσονται σε αυτή τη φάση, πριν την απόφαση του αν σε ενδιαφέρει ο άλλος ή όχι. Συνειδητά ή όχι και οι δύο επιλέγουν τον σύντροφο του χορού τους.
Σε κάθε άνθρωπο που έχει την τάση να αγαπά υπερβολικά επενεργούν δύο παράγοντες: (α) το απόλυτο ταίριασμα του δικού του προτύπου σχέσης με το πρότυπο σχέσης του άλλου και (β) η αναβίωση, υπερνίκηση και πάταξη των οδυνηρών προτύπων του παρελθόντος.
Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ μιας τέτοιας σχέσης
Γιατί όμως αφού άρχισες μια τέτοια σχέση είναι δύσκολο να την διακόψεις;
Ο χρυσός κανόνας είναι ότι όσο πιο δύσκολο είναι να διακόψεις μια ακατάλληλη και καταστροφική σχέση, τόσο πιο πολλά στοιχεία από το παρελθόν σου εμπεριέχει. Αγαπάς υπερβολικά επειδή προσπαθείς να νικήσεις τους παλιούς φόβους, την οργή, την απογοήτευση και τον πόνο της παιδικής ηλικίας (και όχι μόνο). Κάθε φορά το να τα παρατήσεις θα σήμαινε ότι παραδίνεσαι και ότι χάνεις μία ακόμα πολύτιμη ευκαιρία να βρεις ανακούφιση από τηδιόρθωση όλων των λαθών του παρελθόντος. Η πιθανότητα να διορθωθούν τα παλιά λάθη και έτσι να κερδηθεί η αγάπη και η επιδοκιμασία που δεν κερδήθηκε ως αυτή τη στιγμή, είναι η ασυνείδητη χημικά εκρηκτική διαδικασία που κρύβεται πίσω από την επιμονή των γυναικών που αγαπούν υπερβολικά. Αυτή η ασυνείδητη ψυχολογική λειτουργία μπορεί να ερμηνεύσει την παρόρμηση του να συνεχίσεις (παρά τον πόνο που σου προκαλεί). Ελάχιστα όμως δικαιολογείτην ένταση των συνειδητών συναισθημάτων που αναπτύσσονται.
Η συναισθηματική φόρτιση είναι πολύ έντονη. Η ένταση των συναισθημάτων είναι μεγαλύτερη από αυτή που προκύπτει από πιο υγιείς και πιο ευχάριστες σχέσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί στη λύση των προβλημάτων των δυσλειτουργικών σχέσεων, ενσωματώνονται όλες τις πιθανότητες ξεκαθαρίσματος των παλιών λογαριασμών.
Μια γυναίκα που αγαπά πολύ, προτιμά τον πόνο γιατί τον έζησε πολύ και της είναι γνώριμος. Αντίθετα μια γυναίκα με πιο υγιές παρελθόν επισυνάπτει άλλου τύπου σχέσεις και είναι διαφορετικό το επίπεδο ακαταλληλότητας της σχέσης που θα την οδηγήσει στη διάλυση ενός δεσμού, γιατί απλά όταν βρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις δεν νοιώθει άνετα.
http://epaggelmagynaika.gr/gynaikes-pou-agapoun-polu/
